Een geleidelijke overgang tussen twee gebieden

DSCF6636

Irregular Shape – grey van Anna Barbara Kolbe. Het eerste werk dat ik bij binnenkomst van de galerie zie. Een veelkantige sculptuur, matwit met een zweem lichtgrijs, in het hoekje van de gang recht tegenover de voordeur. Het tafeltje waarop het werk is geplaatst, heeft een draadstructuur met  bovenop een glasplaat. Door de glasplaat verbindt het werk zich als het ware met de draadstructuur, raakt los van het grondvlak en lijkt te zweven. De lijnen en vlakken zetten zich door in de ruimte en verwijzen naar iets voorafgaands en wat nog komen gaat. Het werk ziet er zuiver, helder en klaar uit. Het is niets meer maar ook niets minder dan zichzelf met een vooralsnog ongrijpbare belofte in zich. De niet-parallelle, zich verwijderende of toelopende lijnen, de onregelmatige vlakken…..er is meer. Een verwijzing naar een ander gebied waar je als kijker nog geen weet van hebt.

Als je de galerie verder inloopt en de grote kamer binnengaat, staat daar de andere, grotere sculptuur Irregular Shape – blue op de juiste plek in de ruimte, voor het raam, mooi belicht door het binnenvallende licht van buiten. Links aan de witte wand werk van Vincent Uilenbroek. Transparante, in tweetallen opgehangen vellen waarvan de randen gespoten zijn in felle, tegengestelde kleuren.  Rechts aan de wand kleine schilderijen van Jasper van der Graaf. Ook bij hem contrasterende kleuren en vormen die ogenschijnlijk gemaakt zijn uit de losse pols, maar tegelijkertijd met een bepaalde systematiek.

Om de sculptuur heenlopen is door de beperkte ruimte moeilijk en niet noodzakelijk. Het innerlijk oog zorgt ervoor dat je de lijnen en vlakken van het werk in gedachten doortrekt en een idee krijgt hoe het werk er aan de achterkant uit zou kunnen zien.  Wat niet zichtbaar is, wordt door je verbeelding zichtbaar gemaakt. Als je de lijnen en vlakken verder doortrekt, naar rechts, links, onder of boven, is het zelfs voorstelbaar dat je een ander gebied betreedt, wat het oorspronkelijke beeld doet verdwijnen. Het is net als het lezen van een gedicht. Je geniet van de woordkeuze, de plaats van het woord in de zin, het ritme, de klank, de kleur. Ze brengen je naar een plek waar je eigen gedachten aan het werk kunnen, naar iets vergelijkends, voorafgaands of wat nog komen gaat.

In haar atelier heeft Anna Babara Kolbe nog het beeld Irregular Rainbow Gradient. Het woord gradiënt kende ik niet. Men bedoelt daarmee een geleidelijke overgang tussen twee gebieden. Dat kunnen bijvoorbeeld twee kleuren zijn of de overgang van de ene dichtheid naar de andere. Het is best mogelijk dat Vincent Uilenbroek dit verschijnsel door zijn werk met de transparante vellen heeft willen onderzoeken. En Jasper van der Graaf? Bij Esther Darley riep zijn werk bij wall paintings II associaties op met vormen uit de natuur, zoals ijskristallen, vloeistoffen of onregelmatige barsten. Structuren in een bevroren beweging. Ik weet alleen niet of het begrip gradiënt hier ook op van toepassing is.

Weer thuis en rustig de foto’s van de tentoonstelling bekijkend vraag ik me af of je Irregular Shape-grey een conceptueel werk mag noemen, een idee dat leidt tot verbinding. En geldt dat misschien ook voor de hele opzet van de tentoonstelling. Na verloop van tijd verdwijnt het weer en heeft het de kijker naar nieuwe horizonten geleid, op zoek naar die spreekwoordelijke pot met goud aan het einde van de regenboog.

door Pim Burger

Posted in Spotlight