Het innerlijk oog

Je gaat anders naar kunst kijken, als je ook daadwerkelijk potlood en kwast ter hand neemt. Niet om kunstenaar te worden – dat laat ik graag aan vaklui over – , maar om te ervaren dat er meer is dan je op het eerste oog ziet. Daarom nam ik enige tijd geleden teken- en schilderlessen bij Piet Tuytel.

Een bijzondere ervaring om in Tuytels atelier aan een stilleven van een drietal potjes te beginnen en door zijn aandachtige aanwezigheid te leren wat het betekent om geconcentreerd en langzaam te kijken. Zijn aanwijzingen zijn miniem, maar doeltreffend. Het gaat hem er niet om of het een natuurgetrouw plaatje wordt, maar om het gewaarworden van ruimte.

Heel langzaam laat hij zo het innerlijk oog kantelen van de ruimtelijkheid in het object naar de ruimte die het object in zijn omgeving inneemt. Tot slot vraagt hij je specifiek naar de ruimte tussen de potjes te kijken en die te tekenen: vormgeven door de ruimte te tekenen.

Als hij je dan ook werk laat zien van Morandi en Beckmann, dan begrijp je wat kleur, lijn en vorm met ruimte doen en raak je enigszins aan wat Tuytel bezielt.

Hoe fascinerend is het om dan bij Rob de Vries nieuw werk van de kunstenaar te zien, waarbij de ruimte als kunstwerk mee ademt. Het is soms alsof je in het werk van Tuytel rondloopt.

Ik hoorde laatst de uitspraak dat grote voetballers het voetballen opnieuw uitvinden. Ik denk dat dat bij grote beeldhouwers net zo werkt.

door Pim Burger

Posted in Spotlight